Winterkost

Een enquête heeft uitgewezen dat mannen het bij voorkeur op het toilet doen, vrouwen daarentegen doen het liever in bad. We hebben het hier uiteraard over lezen, of wat dacht u?
De lange winteravonden zijn dan ook een uitgelezen kans om de leesachterstand van het voorbije jaar weg te werken.



Bent u die ene persoon die nog niet begonnen is aan de Millenium-trilogie van Stieg Larsson? Stelt u het lezen van ‘de eenzaamheid van de priemgetallen’ van Paolo Giordano al een heel jaar uit? Daarnaast liggen nog een hoop andere, misschien net iets minder bekende pareltjes op u te wachten. Herman Koch, een man die u kent uit het onnavolgbare VPRO-programma Jiskefet schreef ‘Het diner’, en won daarvoor de NS literatuurprijs.
Houdt u meer van historische romans, dan is ‘In ongenade’ van Sarah Dunant beslist iets voor u. Dunant, die eerder ‘De geboorte van Venus’ schreef, neemt ons mee naar 1567, waar de zestienjarige Serafina losgerukt wordt uit een verboden liefdesrelatie en tussen 120 andere vrouwen in een klooster wordt gestopt.
‘Vleugelslag’ van Wally Lamb neemt ons heel wat minder ver terug in de tijd. Naar 1999 meer bepaald, naar Jefferson County in de VS waar zich op de Columbine High School een drama afspeelt. In zijn roman, geschreven met groot psychologisch inzicht en bijtende humor, onderzoekt de schrijver hoe de confrontatie met geweld mensenlevens doet ontsporen.

Ook onze collectie grootletterboeken is uitgebreid met enkele regelrechte klassiekers. Zo behoeft ‘Duizend schitterende zonnen’ van Khaled Hosseini geen introductie meer. En ook ‘De jongen in de gestreepte pyjama’, het boek van John Boyne over het zoontje van een kampcommandant in Auschwitz die het vreemd vindt dat iedereen aan de andere kant van het grote hek in een gestreepte pyjama rondloopt, moet iedereen gelezen hebben.

Al deze titels en uiteraard nog een hele hoop meer vindt u in uw favoriete bibliotheek.
U weet ons te vinden. Enkel het warme bad kunnen we niet aanbieden…

Zomer van het spannende boek 2009

Sidder en beef, de zomer van het spannende boek komt er aan. Deze zomer stelt boek.be in samenwerking met Humo 48 thrillers voor die u aan uw strandstoel zullen gekluisterd houden. De selectie omvat psychologische thrillers, historische misdaadromans, meeslepende politieromans en scherpzinnige detectives, zodat iedereen op zijn favoriete manier kan griezelen.

Uiteraard is er nieuw werk van gevestigde waarden, zoals de nieuwe Aspe (Misleid) en de jongste in bloed gedrenkte thriller van Deflo (Lust). Of wat dacht u van de derde misdaadroman van Christian De Coninck (Het boemerangprincipe), in het dagelijks leven politiecommissaris in Elsene?

Niet alleen werk van eigen bodem wordt in de kijker gezet, ook werken van bekende en minder bekende internationale auteurs prijken op de lijst.

Zo is het bijvoorbeeld uitkijken naar ‘Dodenakker’ van Sabine Thiesler, die wel eens de vrouwelijke Stephen King wordt genoemd.
Hou je meer van thrillers in de trant van ‘De Da Vinci Code’ dan moet u beslist ‘Het Mozartcomplot’ van Scott Mariani lezen.

Of het nu languit op een exotisch strand is, of lekker thuis genietend van een Belgische zomer, deze selectie zorgt voor uren leesplezier. Voor de volledige lijst kunt u terecht op www.boek.be. Uiteraard vindt u alle titels binnenkort ook in uw bibliotheek. Kom ze lenen en lezen, als je durft…

Feniks

De 23 dingen zijn al een hele poos voorbij, deze blog is al een hele tijd dood.

En toch... uit de as van deze 23-dingen blog zal iets nieuws herrijzen. De kans om de web 2.0 dingen eindelijk een praktische toepassing te geven.

Op de ruïnes van deze oefenblog zal dra een proef van start gaan om met de bibliotheek van Nevele een blog op het web te gooien.

Hopelijk valt deze test in de smaak bij de juiste mensen, en kan deze blog een meerwaarde betekenen voor de bezoekers van onze bib.

Duimen maar.

Het einde van de cirkel...

Wat kunnen we nu aanvangen met dit hele web2.0? Er zijn een paar zaken bij die voor mij een erg aangename ontdekking waren. Met Last.fm als grote uitschieter. Dat zal ik alleszins privé blijven gebruiken. Ook mijn facebook-profiel zal nog wel een tijdje meegaan. Andere toepassingen vond ik dan weer minder interessant, maar veel hangt natuurlijk af van persoonlijke smaak en interesses.

Wat gaan we ermee aanvangen in de bib? Dat is de hamvraag natuurlijk. Ik zie enkele toepassingen die zeker een aanwinst kunnen zijn voor de bibliotheek. Een eigen blog, een account op facebook en/of flickr brengt de bib dichter bij (bepaalde) mensen. Het zijn allemaal prima middelen om de bib een hipper imago te bezorgen.

Maar...

in de praktijk...
moet de wil niet enkel van de bibliotheek(medewerkers) komen, de plaatselijke overheid moet ook op de kar willen springen. En verandering wordt soms moeilijk verteerd.
Verder zal het ook tijd kosten. Uren die niet aan andere bibliotheektaken worden gewijd.
Verder moet uiteraard ook het publiek ervoor open staan. Het zou zonde zijn om veel moeite en tijd te besteden aan iets wat onverschillig onthaald wordt.

Indien alles dan toch goedkomt, en we tevreden ronddwalen in onze bibliotheek 2.0, laten we dan niet vergeten dat nooit iedereen de nieuwe trends op voet volgt. Diegenen die geen boodschap hebben aan het hele webgebeuren mogen uiteraard niet achteruitgeschoven worden.

Er zijn veel mogelijkheden, er zijn veel praktische bezwaren. De omschakeling wordt misschien een proces van vallen en opstaan, en samenwerking tussen verschillende bibliotheken en overkoepelende organisaties lijkt me onontbeerlijk. Maar is die samenwerking niet een essentieel kenmerk van web 2.0?

Stop the press

Ik heb enkele artikels en blogberichten over het hele bibliotheek 2.0 gebeuren gelezen, en wat mij opvalt is (bij de meesten) het enthousiasme om web 2.0 te integreren in de bibliotheek en de bibliotheek in web 2.0. Het Librarian's 2.0 Manifesto van Laura Cohen lijkt zelf een stap verder te gaan en ook bibliotheekpersoneel moet worden voorzien van een laagje 2.0. Het is niet enkel een internetgegeven, maar een state of mind.

Toch zie ik vooral theorie. "Zo zou het moeten", maar in de praktijk is het (voorlopig) nog minder. Hier zien we een reactie van een ontgoochelde ex-web 2.0 cursist. Het gevoel niets te kunnen aanvangen met de opgedane kennis. Laat ons hopen dat de toekomst het tegendeel bewijst...

Sociale bibliotheekcatalogi

Ik ben een beetje in de war. En dat komt niet door het onmogelijke uur waarop ik dit bericht schrijf. In het web 2.0 gebeuren draait alles om delen. Persoonlijk iets publiceren of veranderen op het web en dat delen met anderen. Wat bibliotheekcatalogi betreft komt dat aspect dus voorlopig alleen voor bij die bibliotheken waar je zelf tags kan toevoegen. En dat zijn er wel erg weinig. Geen enkele in Vlaanderen?

De catalogus van Brugge oogt inderdaad wel mooi, maar is er dan zo'n verschil met pakweg die van Gent, of zoeken.bibliotheek.be die ook gebruik maken van AquaBrowser? Het is een goed gerief, die AquaBrowser. Al vind ik de associatiewolk soms een beetje vreemde verbanden leggen. Bij de zoekterm Hugo Claus bijvoorbeeld is de dichtste associatie 'popmuziek' op de ene site, op een andere dan weer iets helemaal anders. Begrijpe wie het kan. Ik weet niet of die wolk echt veel bijbrengt. Het oogt leuk, dat wel.

De belangrijkste functie van een bibliotheekcatalogus lijkt me nog altijd de gebruiker in zo weinig mogelijk stappen de informatie leveren die hij zoekt. AquaBrowser kwijt zich meer dan behoorlijk van die taak. Maar is dat dan een web 2.0 toepassing?

Die catalogi die volgens mij echt aanspraak mogen maken op de naam 'sociale bibliotheekcatalogus' zijn dan die waar iedereen zijn eigen tags kan toevoegen, over een eigen ruimte met favorieten, besprekingen en wat weet ik allemaal kan beschikken en dergelijke meer. Hier heb ik dus geen ervaring mee. Maar als ik er even over nadenk kom ik uit bij iets als een eigen LibraryThing account binnen een bepaalde catalogus, die je dan naar hartelust kunt delen. Maar dat is in Vlaanderen voorlopig science-fiction, en ik vrees dat dat voor de kleinere bibliotheken ook zo zal blijven als er geen overkoepelend orgaan een handje toesteekt.

At Last.fm!

Laaiend enthousiast. Dit is voor mij dé ontdekking van deze 23 dingen. Even aanmelden, enkele favoriete groepen invoeren, en hopla, het beste radiostation van de wereld. Geen reclame, geen gelul. De kritiek die ik her en der heb gelezen dat individuele tracks slechts 30 seconden afspeelbaar zijn vind ik niet geheel terecht. Men wil altijd meer natuurlijk en inderdaad zou het prettig om zomaar elk nummer te kunnen beluisteren wanneer je dat maar wil, maar het is tenslotte een gratis dienst. De nummers die je voorgeschoteld krijgt op basis van je library leveren uren luisterplezier en vooral nieuwe ontdekkingen op.

Wat dit voor de bibliotheek kan betekenen moet ik nog even laten bezinken. De functie op zoeken.bibliotheek.be is leuk, maar ik weet niet of het mogelijk is om iets dergelijks te integreren in de site van één bibliotheek.

Hier vindt u mijn discotheekje.

In your Facebook!

Dit is 'm dus. Uiteraard had ik er al veel over gehoord, maar de stap zetten om lid te worden zat er tot nu toe niet in. Uit angst om al je gegevens zomaar te grabbel te gooien, zoals zovelen.

Of mijn angsten terecht of volkomen ongegrond zijn zal later moeten blijken. Als ik een beetje meer gespeeld heb met de instellingen. Ben bijvoorbeeld benieuwd wat een buitenstaander te zien krijgt als hij op deze link klinkt.

Library Thing

Ja, dit is leuk. En handig. Ik heb geëxperimenteerd met verschillende werken en blijkbaar is er overal wel een markt voor. Door dat experiment is de inhoud nu misschien wat te heterogeen om gelijkgestemde zielen te zoeken, toch voel ik dat er wel heel wat mee te doen valt.
Hier vind je (een deel van) mijn boeken.

Web 2.000.000.000

Ongelooflijk toch dat aanbod web 2.0 sites. Van de twitter rage had ik al gehoord. Niets voor mij, maar ik kan er ergens wel inkomen dat mensen die geboren zijn met een gsm klaviertje aan hun duim dit een fantastische uitvinding vinden. Toch lijkt het me niet erg nuttig. De variaties erop grenzen soms aan het absurde. Zoals daar zijn Foodfeed, waar je met de wereld deelt wat je eet of Cliqck, waar je vertelt wat je laatst hebt gekocht en waarom. Websites waar banaliteit op een sokkel wordt gezet. Ik heb het gevoel dat dit toch vooral een rage is, maar ik moet er eerlijkheidshalve aan toevoegen dat ik datzelfde gevoel had toen de eerste gsm's in mijn omgeving opdoken.

Verder heb ik enkele Youtube-achtige sites bekeken, waar men belooft naar films en tv-series te kunnen kijken. Meestal strandden mijn pogingen bij een 'This content is currently not available'.
BBC i-player lijkt veelbelovend, maar biedt zijn diensten (voorlopig?) enkel binnen the UK aan. Voor Hulu geldt hetzelfde, maar dan binnen de VS.

Zoveel interessante sites, zoveel rotzooi en zo weinig tijd om het kaf van het koren te scheiden...

Kom uit de cast!

Alhoewel ik nog nooit daadwerkelijk een abonnement op een podcast had genomen, was het concept me toch niet helemaal vreemd. De reclame gehoord op Stubru, en ook de BBC heeft het vaak over hun (allicht betalende) podcasts. Ik heb de podcast van 'De afrekening' toegevoegd aan mijn RSS reader.

Voor bibliotheken? Men kan er leuke dingen mee doen, maar de factor tijd zal wel weer een spelbreker zijn...

Filmpje!

Naast de instant messaging moet Youtube zowat het bekendste onderdeel zijn van de 23 dingen. Iedereen heeft er wel al eens rondgeneusd. Tussen de massa's onzin valt er al eens iets interessants te ontdekken. Er valt wel wat mee te doen, ook voor bibliotheken. De drempel ligt lekker laag. Internet fastfood. Alleen moet je er wel voor zorgen dat de juiste mensen het ook te zien krijgen natuurlijk. Integreren in de website neem ik aan.

Is dit een alternatief voor podcasts of vullen de twee elkaar aan? Of hebben ze weinig met elkaar te maken? Ik ben er nog niet helemaal uit.

ALs vingeroefening hieronder een bibliotheek-gerelateerd filmpje. Ik had ook aan Conan the Librarian gedacht, maar iemand was me voor op haar blog. Gelukkig heb ik nog een filmpje van een ander jeugdidool gevonden: Cookie monster.

Instant messaging

Deze toepassing moet zowat de meest vertrouwde zijn uit het web 2.0 pakket tot nu toe. Niet echt nieuw dus. Wat de toepassing ervan in de bib betreft, vrees ik toch dat dit de mail niet zal vervangen of nog maar in gevaar brengen. Later meer daarover...

What's up, doc?

Nog niet gebruikt, maar het concept is me wel bekend. Beetje een variant van de 'share'-functie in het Office pakket. Handig allicht als je enkel binnen de Google docs werkt, maar iets importeren uit een Office onderdeel gaat niet zonder slag of stoot. Ik probeerde een powerpoint presentatie op het web te zetten, maar dat is niet meteen gelukt. Het halfslachtige resultaat vindt u hier.

Wiki?

Ik krijg hier een beetje de kriebels van. Deze uitleg is erg leuk en duidelijk, en doet je geloven dat het wel erg simpel is om een wiki op te zetten. Tot je je aan de praktijk waagt. We zijn in de zandbak geraakt en na een druk op de 'bewerken' knop verandert het scherm in een soort Chinese schatkaart. Vol tekens waar je niets van begrijpt en eigenlijk niet durft aan te komen.

Ik heb het dus nog niet echt onder de knie, en daar krijg ik altijd kriebels van. De 23-dingen deadline jaagt me met wat welgemikte schoppen onder mijn kont vooruit, weg van de wiki's, maar ooit kom ik terug en zal ik de tekens ontcijferen tot ik zonder moeite ook door dit stukje virtuele wereld navigeer...

Delicious

Dit is een verrassing. Ik had er nooit van gehoord en kon er mij ook niets bij voorstellen bij die 'Delicious' (nou ja, toch niets dat relevant is in het kader van deze cursus).

Mijn favorieten online. En delen met anderen. Ik begin de rode draad doorheen het web 2.0 gebeuren te snappen...

http://delicious.com/david.mattheeuws

So far...

Wat hebben we tot dusver geleerd?

Wel, vooral dat ik blijkbaar erg weinig wist over wat er op het wereldwijde webje te vinden is, en dat ik al helemaal niet wist wat ik ermee kan doen.

Blogs kende ik, dat wel. Maar ik had er nooit bij stilgestaan om zelf zoiets op poten te zetten. Niet privé en niet voor de bib. Hoe interessant dit ook mag zijn, ik denk dat de zuivere blog ingehaald wordt door zaken als facebook en dergelijke. Ik heb ergens het gevoel dat zoiets meer omvat. Maar daar leer ik binnenkort meer over.

RSS feeds leken me op het eerste zicht een erg rommelige bedoening. Fijn afstellen is echt wel nodig. Voor de bib kan dit nuttig zijn, uiteraard, zoals velen voor mij al hebben aangehaald. Als er mensen zijn die de tijd hebben om zoiets op poten te zetten binnen de bib wel te verstaan. Ook niet vergeten dat niet iedereen met de nieuwste snufjes werkt. De niet-gebruikers mogen niet benadeeld worden.

De online foto's zijn leuk. Of het een meerwaarde betekent voor de bib weet ik niet. Het zal een groepje enthousiastelingen ongetwijfeld aanspreken. Opletten ook voor privacy-toestanden.

Het online verfraaien (of verminken) van foto's is iets waar je je uren kunt mee bezig houden. Ik denk dat het kan leiden tot leuke resultaten. Geen excuus meer voor saaie folders en dergelijke.

Image generators

Leuk zeg. Onder normale omstandigheden hou ik niet van foto's.
Vooral niet als mijn kop erop staat. Maar met deze tools kan ik mij uren bezig houden. Ik heb dus maar zo'n beetje vanalles geprobeerd.

Daardoor ben ik nu een kunstwerk van Warhol, sta ik op de cover van de Rolling Stone en word ik aanbeden door een religieuze gek. Alles waar ik ooit van droomde gerealiseerd met enkele muisklikken...

Mash-ups

Tof speelgoed. Spitsvondige dingen gezien waar je je uren kunt mee bezig houden. Op deze site staan trouwens nog een hele hoop Flickr mash-ups. http://flickrsudoku.com/ bijvoorbeeld. Uren speelplezier. Het oogt allemaal mooi en het zit ingenieus in elkaar. Of het allemaal even nuttig is laat ik in het midden.

Mijn Flickr!

Nooit een kei geweest in fotografie, en mijn bescheiden digitaal toestelletje helpt ook niet echt om kunstwerken te maken, maar het zou toch moeten duidelijk zijn dat dit een bibliotheek is.

Meer van deze pareltjes vindt u op http://www.flickr.com/photos/davesdeeds/.

Over bloemetjes, bijtjes en bulldogs...

Een melige foto, zonder twijfel. Over de artistieke kwaliteiten ervan kan ook gediscussiëerd worden. Zowat de enige reden dat deze foto hier staat, is dat hij gemaakt schijnt te zijn in mijn bescheiden dorpje. Ik vond hem op dit adres: http://www.flickr.com/photos/eiland/
De naam van dat dorpje door de zoekmachine van Flickr draaien levert zo'n 450 foto's op. Een groot deel daarvan wordt ingenomen door plaatjes van de locale hondenclub. Foto's waar buitenstaanders totaal geen boodschap aan hebben en die van mij een nog fanatieker kattenmens maken.

De opdracht om even rond te neuzen op Flickr gaf me zo'n beetje hetzelfde gevoel als toen de eerste golf berichten op mijn Google reader toestroomde. Alsof deze online wereld te groot is voor mij.
Bestaat de term virtuele pleinvrees al? Anders neem ik er nu een patent op...

Drempelvrees...

Terug van weggeweest.

Waar waren we gebleven? Juist ja, RSS feeds. Enkele dagen mijn reader niet geopend met het gevolg dat bijna duizend berichten stonden te popelen om eerst gelezen te worden.
Sommige van mijn mede-cursisten zijn blijkbaar wel enthousiast over de mogelijkheden ervan. Ik wil me best laten overtuigen, maar zelf zie ik het niet vrees ik.

Maar goed, op naar de volgende stap. En die boezemt me toch wel wat angst in. Foto's delen. Om eerlijk te zijn haat ik het als er foto's van mij worden genomen. En die moet ik dan nog gaan delen ook. Op het internet dan nog, op een site die flikker heet.
Oh God, laat mijn toogmakkers hier nooit achterkomen...

SOS RSS

Mayday, mayday, We verzuipen in de nieuwsberichten.

Dit is dus RSS. Toegegeven, ik kende het niet. In theorie een erg handig instrument, maar het lijkt me wel de neiging te hebben vlug uit de hand te lopen. 75 items na enkele minuten? Dat is veel. Een paar honderd na enkele dagen? Dat is nog meer. Voorzichtigheid geboden bij het instellen, niet te enthousiast zijn om je meteen op iets te abonneren, of je verdrinkt onder een nieuwswaterval.

Het verschil met elektronische nieuwsbrieven zit hem allicht in het feit dat je RSS feeds nauwkeuriger naar je behoeftes kunt afstellen. En dat het nog iets korter op de bal speelt. Je krijgt het bericht zodra het op de site verschijnt. Maar dan moet je natuurlijk wel vaak je reader openen. We zijn momenteel druk bezig het sop tegenover de kool af te wegen...

Wat was mijn ervaring met web 2.0 voor ik aan deze cursus begon?

Wel, eerlijk duurt meestal het langst, doch hier is het verrassend kort: niets.

Het is te zeggen, tot voor kort had ik er geen benul van welke lading door deze vlag gedekt wordt. Tuurlijk ken ik de meeste van de termen, heb ik van de meeste dingen ooit wel eens gehoord. Maar gebruiken? Welja, Youtube en dergelijke. Wie ziet er niet graag een wildvreemde keihard ergens tegenaan knallen. Altijd lachen.
Facebook daarentegen, daar doen we voorlopig niet aan mee.
"Maar het is zo leuk, je komt mensen tegen die je al zo lang niet meer hebt gezien!"
Als ik mensen al heel lang niet meer heb gezien heeft dat een reden, en dan hou ik dat liever zo.
Maar ongetwijfeld zie ik enkele voordelen over het hoofd.
We zijn klaar om ze te ontdekken...

Het eerste wankele pasje...

Kijk, kijk, het zet zijn eerste stapje.
Straks gaat het onvermijdelijk keihard op z'n bek, maar voorlopig blijven we veilig aan het handje van het stappenplan.
Maar we zijn klaar om de virtuele wereld te verkennen.
Eerst deze geordende kamer die 'Blogger' heet, daarna hopelijk steeds verder, tot we fluitend door de wereld wandelen die web 2.0 schijnt te heten...