Drempelvrees...

Terug van weggeweest.

Waar waren we gebleven? Juist ja, RSS feeds. Enkele dagen mijn reader niet geopend met het gevolg dat bijna duizend berichten stonden te popelen om eerst gelezen te worden.
Sommige van mijn mede-cursisten zijn blijkbaar wel enthousiast over de mogelijkheden ervan. Ik wil me best laten overtuigen, maar zelf zie ik het niet vrees ik.

Maar goed, op naar de volgende stap. En die boezemt me toch wel wat angst in. Foto's delen. Om eerlijk te zijn haat ik het als er foto's van mij worden genomen. En die moet ik dan nog gaan delen ook. Op het internet dan nog, op een site die flikker heet.
Oh God, laat mijn toogmakkers hier nooit achterkomen...

SOS RSS

Mayday, mayday, We verzuipen in de nieuwsberichten.

Dit is dus RSS. Toegegeven, ik kende het niet. In theorie een erg handig instrument, maar het lijkt me wel de neiging te hebben vlug uit de hand te lopen. 75 items na enkele minuten? Dat is veel. Een paar honderd na enkele dagen? Dat is nog meer. Voorzichtigheid geboden bij het instellen, niet te enthousiast zijn om je meteen op iets te abonneren, of je verdrinkt onder een nieuwswaterval.

Het verschil met elektronische nieuwsbrieven zit hem allicht in het feit dat je RSS feeds nauwkeuriger naar je behoeftes kunt afstellen. En dat het nog iets korter op de bal speelt. Je krijgt het bericht zodra het op de site verschijnt. Maar dan moet je natuurlijk wel vaak je reader openen. We zijn momenteel druk bezig het sop tegenover de kool af te wegen...

Wat was mijn ervaring met web 2.0 voor ik aan deze cursus begon?

Wel, eerlijk duurt meestal het langst, doch hier is het verrassend kort: niets.

Het is te zeggen, tot voor kort had ik er geen benul van welke lading door deze vlag gedekt wordt. Tuurlijk ken ik de meeste van de termen, heb ik van de meeste dingen ooit wel eens gehoord. Maar gebruiken? Welja, Youtube en dergelijke. Wie ziet er niet graag een wildvreemde keihard ergens tegenaan knallen. Altijd lachen.
Facebook daarentegen, daar doen we voorlopig niet aan mee.
"Maar het is zo leuk, je komt mensen tegen die je al zo lang niet meer hebt gezien!"
Als ik mensen al heel lang niet meer heb gezien heeft dat een reden, en dan hou ik dat liever zo.
Maar ongetwijfeld zie ik enkele voordelen over het hoofd.
We zijn klaar om ze te ontdekken...

Het eerste wankele pasje...

Kijk, kijk, het zet zijn eerste stapje.
Straks gaat het onvermijdelijk keihard op z'n bek, maar voorlopig blijven we veilig aan het handje van het stappenplan.
Maar we zijn klaar om de virtuele wereld te verkennen.
Eerst deze geordende kamer die 'Blogger' heet, daarna hopelijk steeds verder, tot we fluitend door de wereld wandelen die web 2.0 schijnt te heten...